1.

Cała pewność siebie , której i tak miałam niewiele , wyparowała , kiedy usłyszałam przekręcanie klucza w zamku i po chwili drzwi się otworzyły . Tak jak się spodziewałam - bo nikomu innemu w tym domu nie chciałoby się ruszyć dupy i otworzyć - zobaczyłam w nich Liama . Jego wyraz twarzy wskazywał na to , że byłam ostatnią osobą , której się spodziewał . Nie wiedziałam czy to dobrze , czy źle , więc tylko się uśmiechnęłam i czekałam na jakąś reakcję …

- Będziemy tak stali , czy mnie przytulisz ? - spytałam , kiedy stwierdziłam , że nie mogę liczyć na inną reakcję , niż jego nienaturalnie rozszerzone źrenice i szeroko otwarta buzia . Jeszcze chwilę mi się przypatrywał , po czym dał jeden , duży krok w moją stronę i mocno przytulił . Tego właśnie chciałam . Poczuć tą bliskość , ten zapach i być objęta przez te ramiona … Długo staliśmy złączeni w uścisku . Przynajmniej mi się tak wydawało . Nie chciałam przerywać tej pięknej chwili , ale on zrobił to za mnie . Poluzował ramiona i delikatnie je zsunął . W ślad po jego dotyku jego dłoni , po moich plecach przeszedł dreszcz . Dostałam jeszcze buziaka w policzek , po którym czułam , że cała się rumienie . W duchu dziękowałam Bogu za to , że wieczorem jest ciemno i nie widać , że moja twarz przybrała kolor buraka tudzież cegły .

- Nie zrozum mnie źle … Cieszę się , że Cię widzę , ale co Ty tu robisz ? - spytał z uśmiechem . Odpowiedziałam mu tym samym i jeszcze raz ułożyłam sobie przygotowaną odpowiedź na pytanie , które wcześniej czy później musiało paść .

- W październiku zaczynam studia , więc postanowiłam się przeprowadzić wcześniej i trochę poznać miasto , zaaklimatyzować się i te sprawy … - myślałam , że kiedy to powiem to mi ulży , będę z siebie zadowolona , ale efekt był zupełnie inny . Czułam się okropnie ze świadomością , że okłamałam swojego najlepszego przyjaciela i to w tak ważnej sprawie …

- Ty i studia ? Dość nietypowe połączenie . - powiedział i zaczął się głośno śmiać . Komu było do śmiechu , temu było …

Wątpisz we mnie ?

- Nie , oczywiście , że nie . Gratuluję i życzę powodzenia , przyda Ci się .

W odpowiedzi pokazałam mu język , i wymijając go weszłam do środka domu , który dobrze znałam . Zdjęłam buty i ruszyłam w stronę salonu , gdzie spodziewałam się spotkać resztę zespołu . Tak też się stało . Cała czwórka siedziała na kanapie i oglądała powtórki jakiś dennych seriali .

Serio chce się Wam to oglądać ? - spytałam jak gdyby nigdy nic . Wszystkie spojrzenia w pokoju były teraz skierowane na mnie . Ich reakcja była podobna do zachowania Liama . Rozdziawione buzie , oczy tak rozszerzone , jakby zaraz miały wypaść z orbit … - Coś się stało ? Mam coś na twarzy ?

- Nessi ! - wrzasnął Niall , który jako pierwszy się ocknął . Przeskoczył przez oparcie sofy , przy okazji wywalając się . Nie wnikam . Podbiegł do mnie i mocno przytulił . Po chwili dołączyła reszta chłopców i wyszedł nam z tego całkiem fajny grupowy uścisk …

- Dobra , to co robimy ? - spytał Lou - Xbox , karaoke , Twister , butelka , maraton filmowy , wieczór z włoskim jedzeniem , chyba , że wolisz chińskie , nie ma sprawy . O ! Albo możemy pójść do piwnicy , urządziliśmy tam sobie salon gier , więc …

- Louis , zluzuj trochę . Tak właściwie , to wpadłam się tylko przywitać .

- A nie możesz zostać ? - spytał , robiąc smutną minkę . Albo tak dobrze grał , albo naprawdę było mu przykro . Postanowiłam szukać ratunku u Liama , ale gdy odwróciłam się w jego stronę , zobaczyłam , że robi to samo . Przebiegłam wzrokiem po reszcie chłopaków i nic … Wszyscy brali mnie na litość .

- No dobra – westchnęłam , a oni zaczęli cieszyć się jak dzieci . Nadal byłam moralnie skacowana , ale mi też zrobiło się jakoś tak weselej . Ich uśmiechy = mój uśmiech . Prosta zależność między pięcioma przystojniakami i jedną przeciętnie zwyczajną brunetką – Ale żadnych maratonów . Jeden film i jadę do domu , jasne ?

- Kocham Cię – krzyknął uradowany Louis i razem z Harrym , Niallem i Zayn'em poszli do kuchni po napoje i coś do jedzenia , natomiast ja i Liam mieliśmy wybrać jakiś film . Szperaliśmy w ich imponującej kolekcji płyt DVD , ale nie mogliśmy znaleźć nic normalnego .

- A może to ? - spytał Liam , pokazując mi film , który nie zachęcał tytułem : „Martwica mózgu” .

- Weź … Wiesz , że nienawidzę horrorów .

- Wiem , ale ten jest fajny . „Martwica mózgu” , kusi co ? - spytał , zabawnie poruszając brwiami . Wiedziałam , że się ze mną droczy , zawsze robił to samo – pokazywał mi okładki horrorów i czekał na reakcję .

- Nie ? - powiedziałam i zwinnym ruchem zabrałam mu film z ręki . Ukryłam go gdzieś pomiędzy innymi pudełkami , dalej wertując ich zbiory .

- To w takim razie „Clic” - już chciałam mu przerwać , ale uprzedził mnie – Nie przyjmuję odmowy .

- Liam , weź się zlituj . Oglądaliśmy to już chyba z milion razy , znam to na pamięć …

- Sama tego chciałaś – powiedział i zaczął mnie łaskotać . Ewidentnie zbyt dobrze znał moje słabe punkty … Ale i tak nie potrafiłam być na niego zła . Choćbym nie wiem jak chciała , nie mogłam .

- Dobra , poddaje się . Po raz milionowy będziemy oglądać „Clic” .

- My to się jednak potrafimy dogadać – powiedział zadowolony .

- Weź mnie nawet nie wkurzaj , bo Cię łyżkami poszczuję – powiedziałam i razem z moją urażoną dumą udałam się do kuchni .

Usiadłam na wysepce kuchennej i przypatrywała się jak rozbijają się o siebie , próbując jak najszybciej rozsypać wszelkiego rodzaju chipsy i chrupki do misek . Proponowałam pomoc , ale za każdym razem odmawiali , zapewniając , że „tak właśnie ma być” . Cóż … Skoro tak , to jestem zbędna – pomyślałam i wróciłam do salonu . Liam siedział na brzegu kanapy i wyglądał tak , jakby się nad czymś zastanawiał . Przybrałam poważną minę i dosiadłam się do niego , specjalnie wybierając drugi koniec sofy . Nawet nie zauważył mojej obecności … Po chwili dołączyli chłopcy , niosąc ze sobą niezliczone ilości jedzenia i napojów , z których większość powędrowała do Nialla .

Tak jak mówiłam wcześniej , film znałam na pamięć , więc przez cały seans powtarzałam wszystkie kwestie głównych bohaterów . Więcej się śmialiśmy i rozmawialiśmy , niż oglądaliśmy . Jedyną zainteresowaną filmem osobą wydawał się Liam , który uparcie wpatrywał się w ekran , chociaż widziałam , że nawet on ma już dość . No , ale w końcu sam wybierał , więc jeśli się nudzi , to może mieć pretensje tylko do siebie …

~*~

- Odwiozę Cię – zaoferował się Liam , kiedy skończyliśmy „oglądanie” filmu .

- Nie , dzięki . Zamówię taksówkę , nie musisz się fatygować – powiedziałam , ubierając płaszczyk .

- Przestań . Zanim taksówkarz tu trafi , już dawno będziesz w domu . Bez gadania – powiedział i również zaczął się ubierać . Nie chciało mi się z nim sprzeczać , więc tylko przytaknęłam skinieniem głowy i poszłam pożegnać się z chłopakami . Musiałam im obiecać , że następny wieczór zarezerwuję tylko dla nich i będziemy mogli odbyć swój rytuał przywitania , czyli zamówić jedzenie na wynos , obejrzeć kilka filmów , pograć w Fifę , a gdy będziemy już trochę „żywsi” , wtedy nadchodzi czas na grę w butelkę . Taki nasz zwyczaj …

Usiadłam na przednim siedzeniu samochodu Payne'a i ruszyliśmy . Żadne z Nas się nie odzywało . Panowała przenikliwa cisza . Nie wiem czemu … Ja nic nie mówiłam , bo widziałam , że nie ma chęci na rozmowę , a to dlaczego on się nie odzywał , pozostaje nierozwiązaną zagadką .

- Liam , mogę Ci zadać jedno pytanie ? - spytałam , kiedy już nie wytrzymywałam tej przerażającej ciszy . Uśmiechnął się nieznacznie , więc uznałam to za zgodę – Nie chciałeś , żebym przyjeżdżała , prawda ?


_____________________________________

Pierwszy raczej przeciętny , ale początki zawsze są trudne . Obiecuję , że następne nie będą tak nudne ... 

I bardzo , bardzo , bardzo dziękuję za tak miłe przyjęcie . Niespodziewałam się , aż 9 komentarzy , jeszcze raz dziękuję i pozdrawiam ♥